ćwiczenia literackie
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce miały wysoko na niebie szczyty zanurzone we mgle. Światła ostrzegawcze rozświetlały szary tuman. Widok, podzielony na dwie połowy, był intrygujący, pełen tajemnic i rzeczywistego piękna. To jesień niosła ze sobą nadmiar ciepła górą i chłodny wiatr przy ziemi.
dla Andrzeja napisała Magda z Dachu
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce były różnokolorowe. Niebieskie, złote, zielone, różowe, żółte, czerwone… Kolorowe były też niższe budynki, chodniki i ulice. Całe miasto ożywiały jasne, barwne plamy ścian i poziomych płaszczyzn. Dzięki temu mało kto się smucił. Jasne barwy rozweselały i dodawały otuchy mieszkańcom miasta i przyjezdnym. Z całego kraju ściągały wycieczki, żeby pobyć w wielokolorowym mieście i zrobić sobie pamiątkowe zdjęcia.
Autor: Ewa Damentka
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce też świeciły z daleka. Światło było ważne, gdyż nad zabudowaniami latały samoloty. Z samolotu widać panoramę całego miasta. Z budynku obserwując niebo, można zaobserwować lecący samolot. To taka mała kropka.
Autor: Adam
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce wieczorną porą, we współpracy z ulicznymi latarniami, rozświetlają miasto jasnymi łunami widocznymi z lotu ptaka, nawet z odległości kilkudziesięciu kilometrów. Przepiękny to widok, który budzi w ludzkich sercach zachwyt.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce wyraźnie odcinały się na tle nieba. Tworzyły kontur miasta – jakby dziecięcą wycinankę. Kontur, który wydzielał i ograniczał miasto, jego mieszkańców i ich sprawy. Dawał poczucie przynależności i możliwości, które są z tym związane.
Jednak co pewien czas znajdował się śmiałek, który opuszczał miasto, by sprawdzić się w wielkim świecie – w przestrzeni poza uporządkowaną miejską infrastrukturą ograniczoną ulicami i domami z wielkiej płyty. Szukał swoich światów, swojej drogi. W końcu wybierał miejsce, w którym osiadał i tworzył nowe, własne miasto.
dla Andrzeja napisała Ewa Damentka
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce migotały niczym stubarwne choinki, pośród których uwijały się miliony ludzi wyglądających jak mrówki.
Lecące samolotem dzieci bardzo ucieszyły się na widok miasta, gdyż jego pojawienie się oznaczało spotkanie z dawno nie widzianym tatą.
Autor: Jan Smuga
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce zasłaniały rzekę i park od południa. Od drugiej strony widoczne były tereny zielone, a wieżowce stanowiły tło lub jakby granicę parku. Owe wieżowce w nocy miały zapalone światła, które oświetlały pobliską część miasta.
Autor: Adam
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce były wysokie, bardzo wysokie. Zachwycały swoją monumentalnością. W sercach ludzi, którzy na nie patrzyli, budził się podziw dla tych, którzy je wybudowali. Budynki były tak wysokie, jakby sięgały nieba. Budziła się także wiara, że jeśli można zbudować tak wysokie wieżowce, to również każdy człowiek może zbudować w sobie tak piękny, duży dom.
dla Andrzeja napisała Danuta Majorkiewicz
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce wydawały się znajome. Nic dziwnego, od lat widniały przecież na plakacie ozdabiającym pokój podróżniczki.
Teraz, przez okno autokaru, z niedowierzaniem przyglądała się rosnącemu na jej oczach miastu. Jednak tu jest, właśnie spełnia swoje kolejne marzenie.
Autor: Ewa Damentka
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce są biurowcami, w których mieszczą się banki i najbogatsze firmy. A wśród nich, dla kontrastu, odbudowywane są stare kamienice i budowane są niższe domy. Pięknie połączone stare z nowym. Wszystko współgra mimo dużych różnic.
Autor: Danuta Majorkiewicz