Kategoria: Amazonka cieszyła się

Amazonka cieszyła się galopem oraz wiatrem pieszczącym jej twarz i rozwiewającym włosy. Jej rączy koń też wyglądał na zadowolonego. Mijali właśnie kolejną łąkę, gdy zaczął padać śnieg, albo coś, co go przypominało. Śnieg w sierpniu? Zaskoczona kobieta, zaskoczony koń. Przystanęli i rozglądali się dookoła. Spadały na nich duże śnieżynki, które rozpuszczały się powoli. Były ciepłe i miło pachniały. Cała łąka i las znajdujące się nieopodal szybko pokryły się grubą warstwą śnieżnego puchu. Kobieta spojrzała w niebo. Zobaczyła ogromną chmurę, która niespiesznie przesuwała się za las. Wkrótce zniknęła. Wyszło słońce i śnieżynki szybko stopniały. Trawa lśniła od ich wilgoci, a amazonka dalej nie wiedziała, co o tym myśleć. Zawróciła konia i wolno, stępa, wrócili do domu.

Autor: Ewa Damentka

Amazonka cieszyła się galopem i wiatrem pieszczącym jej twarz i rozwiewającym włosy. Jej rączy koń też wyglądał na zadowolonego. Mijali właśnie kolejną łąkę, gdy zobaczyli drugą kobietę pędzącą im naprzeciw. Ku zdziwieniu kobiety jej koń zwolnił i zatrzymał się tuż przed drugą amazonką, której koń też się zatrzymał. Kobieta zsiadła z konia, ta druga również to zrobiła.

Dopiero po dłuższej chwili amazonka zrozumiała, że widzi siebie w olbrzymim lustrze, które biegło w poprzek łąki i chowało się w lesie na jej krańcach. Po co tu lustro? Czyżby zawędrowała na koniec świata?

Patrzyła zasępiona na swoje odbicie i nagle zobaczyła, że kobieta w lustrze uśmiecha się szeroko i z sympatią mówi: „nigdy nie trać nadziei i pogody ducha! Pamiętaj!”. Po chwili lustro rozwiało się, a amazonka i koń sami zostali na łące.

dla Patrycji napisała Ewa Damentka