ćwiczenia literackie
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, że mogą spokojnie przebywać w swoim towarzystwie. Nie lubili się i wyraźnie to okazywali. A teraz na oczach świętej Nigdy podeszli do ławeczki i usiedli na niej. Trzymając się za ręce, głęboko patrzyli sobie w oczy, jakby otoczenie, czas i miejsce nie miały znaczenia.
Autor: Ewa Damentka
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, że zakochana para będzie obściskiwać się w centrum miasta i to publicznie, zupełnie bez wstydu. Święta Nigdy sądziła, że to się NIGDY nie zdarzy, ale ta sytuacja uświadomiła jej, że skoro pomyliła się w tej kwestii, to znaczy, że może mylić się także w innych. Zdecydowała się zadzwonić do swojej przyjaciółki Świętej Zawsze i podzielić się swoimi wątpliwościami. Jej przyjaciółka, po krótkim namyśle, tak oto rzekła do słuchawki: „No wiesz… nigdy nie mów nigdy”.
dla Magdy napisała Daria
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, żeby ubierać się kontrastowo w starszym wieku. Z podziwem spojrzała na kobietę w zielonym kostiumie z czerwonymi guzikami. Do kompletu czerwone pantofle i torebka. Zaś on miał czerwony krawat i czarne buty z czerwonymi sznurówkami. Odtąd święta Nigdy nabrała odwagi i zmieniła swój styl ubierania się.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, że świat jest tak duży, a ludzie anonimowi.
Anonimowość ludzka zmniejszyła się wraz z globalizacją i rozwojem telefonii komórkowej.
Druga rzecz to to, że świat jest duży. Wszechświat jest naprawdę bardzo ogromny, ale nasza Ziemia w jego „środku” chyba już nie tak bardzo.
Wydaje się, że podróżować powinniśmy, bo mamy taką naturę. Co do nadeksploatacji zasobów Ziemi, powinniśmy jednak być co najmniej powściągliwi.
Autor: Adam
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, żeby przytulać się do siebie na ulicy. Że nikogo to nie dziwi i nie wywołuje zgorszenia. Życie jest łatwiejsze, gdy można okazywać swoje uczucia i piękną więź łączącą ludzi. Wiatr był chyba tego samego zdania, bo przepędził chmury, a słońce oświetliło parę zakochanych
Autor: Ewa Damentka
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, żeby radziła sobie ze wszystkim sama. Była Królową siedzącą na tronie tuż swojego Króla. Współpracowała, dbała i troszczyła się o ich wspólne królestwo.
Dziś święta Nigdy postanowiła być samodzielna i radzić sobie z całą mnogością życiowych spraw, myśląc, że nie wypada prosić i zawracać komukolwiek głowy swoją osobą.
Lecz teraz, patrząc na przechodzącą obok niej parę, przypomniała sobie czasy wspólnego królowania. Uśmiechnęła się i zadzwoniła do przyjaciółki.
dla Magdy napisała Danuta Majorkiewicz
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, że para może mieszkać ze sobą i mieć dzieci bez ślubu. Nie myślano też, że ślub nie gwarantuje trwałości związku.
dla Magdy napisał AMK
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, że dobrze jest żyć oddzielnie, bo jest się wtedy niezależnym.
Mijający czas sprawił, że para zdecydowała się być razem. Minęło wiele lat wspólnego życia, gdy ktoś zapytał parę, czy dobrze jest być razem?
Autor: Adam
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do gabinetu krzywych luster. Zobaczyła w nich siebie, wykrzywioną, z dużymi biodrami. W kolejnym zaś z dużymi piersiami. Wiele karykatur siebie. Towarzyszył jej dystans do siebie i nie spotykana dotąd radość. Na ulicę wyszła roześmiana i szczęśliwa. Towarzyszyły jej pozytywne myśli na swój temat. Już nie miała zastrzeżeń do swoich kształtów, urody i mądrości.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, że pies może przyjaźnić się z kotem. A tymczasem wędrowały przez trawnik łapa w łapę. Potem się wspólnie bawiły piłką rzuconą im przez małe dziecko. „Cuda się zdarzają” – pomyślała Nigdy i rozglądała się dalej.
Autor: Ewa Damentka