ćwiczenia literackie
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce zasłaniały rzekę i park od południa. Od drugiej strony widoczne były tereny zielone, a wieżowce stanowiły tło lub jakby granicę parku. Owe wieżowce w nocy miały zapalone światła, które oświetlały pobliską część miasta.
Autor: Adam
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce były wysokie, bardzo wysokie. Zachwycały swoją monumentalnością. W sercach ludzi, którzy na nie patrzyli, budził się podziw dla tych, którzy je wybudowali. Budynki były tak wysokie, jakby sięgały nieba. Budziła się także wiara, że jeśli można zbudować tak wysokie wieżowce, to również każdy człowiek może zbudować w sobie tak piękny, duży dom.
dla Andrzeja napisała Danuta Majorkiewicz
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce wydawały się znajome. Nic dziwnego, od lat widniały przecież na plakacie ozdabiającym pokój podróżniczki.
Teraz, przez okno autokaru, z niedowierzaniem przyglądała się rosnącemu na jej oczach miastu. Jednak tu jest, właśnie spełnia swoje kolejne marzenie.
Autor: Ewa Damentka
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce są biurowcami, w których mieszczą się banki i najbogatsze firmy. A wśród nich, dla kontrastu, odbudowywane są stare kamienice i budowane są niższe domy. Pięknie połączone stare z nowym. Wszystko współgra mimo dużych różnic.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce były symbolem tego miejsca. Były słynne na cały kraj. Ludzie, przebywający na górnych piętrach, mogli oglądać panoramę miasta. Tam, wysoko, odgłosy ulicy nie były już wyraźnie słyszalne. Widać było w powietrzu delikatną mgiełkę. Budynki, które nie były wieżowcami, znikały gdzieś na dole. Niektórym miasto kojarzy się z wieżowcami. Inni mieszkają w miastach, gdzie wieżowców nie ma.
Bardzo ciekawe są zasady budowy wieżowców – buduje się je niełatwo, ale są one w pewnym sensie budowlami ekonomicznymi.
Powstaje pytanie: czy jest sens mieszkać w wieżowcu na pierwszym piętrze?
Autor: Adam
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce górowały nad nim. Pionowe, wielopiętrowe kolosy są miejscem pracy tysięcy ludzi, którzy migrują do miasta ze swych rodzinnych stron, bo chcą poprawić swój byt. Ludzi młodych, śmiałych, odważnych.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce lśniły w świetle słońca. „Złote miasto” – mógłby pomyśleć turysta z dalekich stron, gdyby nie wiedział, że to gładko wypolerowane kamienne okładziny odbijały światło słońca. Nocą – również światło księżyca i ulicznych latarni.
dla Andrzeja napisała Ewa Damentka
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce ginęły w chmurach. Ludzie mieszkający w zwykłych blokach nie widzieli już najwyższych pięter betonowych kolosów. Chyba nadciągała burza niosąca kojący i oczyszczający powietrze deszcz.
Autor: Małgorzata
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce nadawały charakter tej przestrzeni. Kiedy indziej, obserwowane gałązki mrowiska nadawały charakter tamtej mrówczej metropolii. Dobrze jest mieć zatem różne perspektywy patrzenia na świat.
dla Andrzeja napisał Adam
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, żeby do delikatnej, zwiewnej sukienki założyć glany – ciężko wyglądające buty na wysokim koturnie, masywne. Przez chwilę przyglądała się kobiecie i dostrzegła, ile wdzięku ma w sobie. Święta Nigdy wróciła do domu i przed lustrem zaczęła odnajdywać w sobie to, co ujrzała w tamtej kobiecie.
Autor: Danuta Majorkiewicz