ćwiczenia literackie
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do salonu obuwniczego. Wybrała parę butów. Usiadła wygodnie. Ekspedientka wkładała na jej nogi parę za parą. Obsługiwana czuła się bosko. Na koniec wizyty w salonie kupiła jedną parę butów i wyszła w nich na ulicę.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Okruszek chleba leżał pomiędzy kamieniami. W górze, nad głazowiskiem, drapieżne ptaki wykonywały swoje patrolowe loty. Kawałek chleba nie był dla nich pokusą. Co innego jakaś mała zwierzyna. Po jakimś czasie okruszek został zjedzony przez gryzonia. I tu nasuwa się pytanie: co w przyszłości stanie się z tym gryzoniem?
Autor: Adam
Dźwięk gongu rozbrzmiewał w powietrzu. Trudno było go ignorować. Jego wibracje zmuszały do koncentracji i uważności tak bardzo potrzebnej w życiu codziennym.
dla Adama napisała Magda z Dachu
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty były pracowicie zapełniane przez kolejne pokolenia kronikarzy. Skrywała w sobie tajemnice cesarstwa, jego władców i ich rodzin. Zawierała długie opisy zwycięskich bitew i krótkie wzmianki o porażkach. A szkoda! Teraz jest pomnikiem chwały dawno nieistniejącego mocarstwa. Gdyby zawierała neutralne opisy codzienności, zwycięstw i upadków, to cesarstwo mogłoby istnieć do dziś, bo jego władcy uczyliby się na błędach swoich poprzedników. Księga żyje i czuje. Pewnie wie, że jej poprzedni właściciele odeszli w niebyt. Studiowałem ją przez ostatnie miesiące. Od pierwszej do ostatniej strony, szczelnie zapisanych drobnym pismem. Teraz przypatrujemy się sobie uważnie. Księga obserwuje mnie, a ja ją. Chyba mnie zaakceptowała, bo pogrubiała trochę i pojawiło się wiele nowych, czystych stron. Skorzystam z jej zaproszenia i zacznę spisywać na jej kartach losy naszej Szkoły Czarowania prowadzonej przez Babcię Jagę. Uwaga! Zaczynam…
Autor: Archiwista SC
Okruszek chleba leżał pomiędzy resztkami popcornu i plamami po coca coli. Wyglądał tu co najmniej dziwnie, bo większość widzów, którzy przyszli do kina, zajadała się podczas seansu popcornem popijanym colą. Tylko jedna osoba przyniosła własne kanapki i termos z herbatą.
Autor: Ewa Damentka
Czytelnik z pewnym ociąganiem i widoczną niechęcią zamknął książkę. Nadal trzymał ją w ręku, gdy, nie zdając sobie sprawy, pogładził księgę. Była to stara książka, chropowata, trochę wilgotna i czuć było ją pleśnią. Wyczuwalna była jeszcze inna nuta zapachowa i czytelnik zastanawiał się, co mu ona przypomina.
Autor: Andrzej
Okruszek chleba leżał pomiędzy deską do krojenia i nożem. Ktoś go nie sprzątnął. Teraz zapewne skończy jako odpadek w koszu na śmieci. Bardzo chciał zwiedzać świat niesiony wiatrem, ale skończył w brzuszku zwykłego wróbla.
Autor: Małgorzata
Dźwięk gongu rozbrzmiewał w powietrzu. Trudno było go ignorować. Jego wibracje obudziły śpiących marynarzy. Statek całą siłą uderzył w skały, które znalazła się pod wodą w czasie przypływu. Uderzenie było silne i gwałtownie przewracało ludzi będących na bogach. Lecz marynarze po chwilowych zamęcie zebrali myśli i spuścili szalupy na wodę. „Skaczcie” – krzyczeli do pasażerów. Wszyscy zdążyli się uratować, nim statek poszedł na dno. W oddali, wśród skał, rozbitkowie ujrzeli statek płynący z pomocą, gdyż na szczęście dotarły do niego sygnały SOS wysłane przez załogę tonącego okrętu.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty przyciągały, jakby zapraszały. Poczułam ich zachętę i weszłam do środka księgi. Dobrze zrobiłam. Odnalazłam w niej swoje przyjaciółki. Z niektórymi nie widziałyśmy się od lat. Na wspólnych ploteczkach spędziłam kilka dni. Gdy wyszłam z księgi, okazało się, że tutaj, w Szkole Czarowania, minęło tylko kilka minut. Niestety blat z księgą zniknął. Mama nadzieję, że kiedyś znowu się pojawi.
Autor: Mgiełka-Iskierka
Okruszek chleba leżał pomiędzy wieloma innymi okruszkami. Obserwujące je dziecko powiedziało, że okruszek pierwszy ma wielu kolegów. Jego młodsza siostra silnie zaprotestowała, mówiąc, że to nie koledzy, bo kolegów się nie zjada.
Autor: Adam