Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce były wysokie, bardzo wysokie. Zachwycały swoją monumentalnością. W sercach ludzi, którzy na nie patrzyli, budził się podziw dla tych, którzy je wybudowali. Budynki były tak wysokie, jakby sięgały nieba. Budziła się także wiara, że jeśli można zbudować tak wysokie wieżowce, to również każdy człowiek może zbudować w sobie tak piękny, duży dom.
dla Andrzeja napisała Danuta Majorkiewicz