Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru. Pewnego razu na brzózce usiadły dwa wróbelki, żeby odpocząć przed dalszą podróżą. Rozmawiały o tym, co już zwiedziły i dokąd jeszcze chcą polecieć. Brzózka przysłuchiwała się im bardzo uważnie. Zapragnęła latać, poruszać się, zwiedzać świat. Tęskniła za tym całą sobą. Wiatr, z którym tańczyła zauważył jej tęsknotę i zapytał, co ją spowodowało. Opowiedziała o rozmowie wróbli i o tym, że odkryła, jak bardzo ogranicza ją to, że stoi w miejscu i nie potrafi chodzić ani latać. Wiatr uśmiechnął się i mocno ją przytulił, a słońce, które przysłuchiwało się tej rozmowie, ogrzało brzózkę swoimi ciepłymi promieniami. „Kochanie, wszystko możesz” – szeptali obydwoje. Brzózka zasnęła. Rano obudziła się i poczuła, że coś się zmieniło. Nie miała już kory, gałęzi i liści. Była śliczną młodą kobietą. Wyruszyła w świat, by go poznać. Poruszała się lekko i wdzięcznie jak baletnica. Podróżując, często tańczyła z wiatrem w ciepłych promieniach słońca.
dla Kruszynki napisała Ewa Damentka