ćwiczenia literackie
Morska piana rozpryskiwała się, gdy fale uderzały o skaliste wybrzeże. Chłodziła ludzi spacerujących nadmorskim deptakiem. Szli nadmorską ścieżką, mokrą, błyszczącą od fal, wśród wrzasku srebrzystych mew. Wśród wiatru, co rzuca morską pianę w oczy jak piaskiem. A mimo to szczęśliwi. Z pamięci odeszły życiowe burze. Szli nową drogą, ku nowym marzeniom. Ku nowym celom.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do krainy dzieciństwa. Pierwsze skrzypce zaczęło grać jej wewnętrzne dziecko. Szybko zintegrowała się z uczestnikami zabawy. Odczuwała lekkość i spokój. Towarzyszyła jej odwaga i pewność siebie. Potem pożegnała się ze wszystkimi klubowiczami i w dobrym humorze wyszła z klubu. Z wyprostowanymi ramionami szła ulicą miasta. Była zadowolona z siebie.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Małe mrówki ciągnęły duży liść. Potrzebowały go jako pożywienia, aby przetrwać jesienne chłody i zimę. Działając wspólnie, szybciej zgromadzą potrzebne zapasy.
Autor: Małgorzata
Delikatna mgiełka unosiła się nad łąkami. Pierwsze promienie wschodzącego słońca łagodnie oświetlały rzekę, mgiełkę, łąki i drobniutką sylwetkę skowronka, którego poranny śpiew pieścił uszy i cieszył serca słuchaczy.
Na prastarym brzegu Wisły skowronek obserwował budzący się dzień. Śpiewał całym sercem, rozkoszując się rześkością poranka i nadzieją, jaką niosły ze sobą promienie słońca.
Autor: Jagódka
Małe mrówki ciągnęły duży liść. Potrzebowały cienia. Drwale wycięli sporą część lasu. Mrowisko jakoś się uchowało, ale brakowało cienia rzucanego przez drzewa i ochłody, jaką ten cień zapewniał. Pracowite mrówki zrobiły więc rusztowanie z patyczków i przytwierdzały do niego duże liście. Tworzyły swoisty niby parawan, niby namiot. Zyskają czas, by zastanowić się, czy dadzą radę wytrzymać w tym miejscu, czy też przenieść mrowisko gdzie indziej. Zdążą przeprowadzić rozpoznanie i zorganizować się. Są zmyślne, pracowite i przewidujące.
Autor: Ewa Damentka
Morska piana rozpryskiwała się, gdy fale uderzały o skaliste wybrzeże. Chłodziła ludzi spacerujących nadmorskim deptakiem. Szli, zajmowali się sobą i nie zwracali uwagi na otoczenie. Tymczasem z uwagą przyglądał się im mały wróbelek, który zastanawiał się, dlaczego idą w tłoku, zamiast wzlatywać w powietrze. Podzielił się swoimi spostrzeżeniami z zajączkiem, który z kolei dziwił się, że ludzie trzymają się jakiejś wytyczonej drogi, zamiast kicać lub iść, gdzie im pasuje. Stary gołąb pocztowy przysłuchiwał się z cierpliwością, a potem wyjaśnił dyskutującym zwierzakom, że ludzie należą do zupełnie innego, obcego gatunku, który kieruje się własnymi prawami.
Autor: Ewa Damentka
Nitki babiego lata snuły się w ciepłym, sierpniowym powietrzu. Zapach nagrzanej ziemi mieszał się z wonią kwiatów i wilgocią, napływającą znad pobliskiej rzeczki, w której kąpią się dzieci, korzystając z uroków kończących się wakacji.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Małe mrówki ciągnęły duży liść. Potrzebowały jeszcze wielu innych liści i gałęzi, by zbudować nowe mrowisko. Obserwatorzy zachodzą w głowę, jaki sygnał powoduje, że mrówki budują sobie nowy dom.
Autor: Adam
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia. To wspomnienia babci. Listy i pamiątki po dziadku, który kochał ją i wspierał jeszcze niedawno, a dziś już go nie ma. Zostało tylko tyle lub aż tyle. Bo przecież to tylko przedmioty, a najważniejsze jest to, że on nadal żyje w naszej pamięci.
Autor: Małgorzata
Małe mrówki ciągnęły duży liść. Potrzebowały go na szałas. Odeszły dość daleko od macierzystego mrowiska i nie zdążyły do niego wrócić przed zmrokiem, więc duży liść dawał im schronienie na czas nocy.
Autor: Danuta Majorkiewicz