ćwiczenia literackie
Okruszek chleba leżał pomiędzy meblami. Trudno go było stamtąd wyjąć i tu doskonale sprawdził się odkurzacz. Przy okazji całe mieszkanie zostało sprzątnięte. Także kolekcja zabytkowych naczyń została przetarta z kurzu i ustawiona w inny, nowy sposób.
Autor: Adam
Morska piana rozpryskiwała się, gdy fale uderzały o skaliste wybrzeże. Chłodziła ludzi spacerujących nadmorskim deptakiem. Szli i cieszyli się z wakacji. Zostawiali pieniądze w lodziarniach, pubach, kawiarniach, potem wracali do swoich hoteli i pensjonatów, by następnego dnia znów przyjść na deptak i spacerować nim, oglądając morze. Pamiętali przy tym, by codziennie zamieszczać relacje na Facebooku i Twitterze. Taki zwykły sposób spędzania wakacji. A morska piana rozpryskiwała się jak za dawnych lat, kiedy zamiast deptaka była mała ścieżka. Pewnie będzie się rozpryskiwać o nadmorskie skały również później, gdy deptak i kurort się znowu zmienią. Ciekawe, jak będą wyglądać za pięćset lat?
Autor: Ewa Damentka
Dźwięk gongu rozbrzmiewał w powietrzu. Trudno było go ignorować. Jego wibracje pobudzały wszystkie zmysły. Niektórzy ludzie poddawali się temu wrażeniu. Płynęli z falą dźwiękową, która niosła w krainę nowych doznań. Inni, wręcz przeciwnie, budzili się, ich wzrok się wyostrzał, a oni z uwagą przyglądali się otoczeniu, jakby wszystko widzieli po raz pierwszy w życiu. Jakby na nowo poznawali świat.
Mnich obserwujący turystów uśmiechnął się. Te obrazy widział od dawna. Zawsze go cieszyły. Sądził również, że długo mu się nie znudzi obserwowanie, jak dźwięk gongu wpływa na ludzi. Wiedział, widział, słyszał i czuł, że gong ma dobry wpływ na ludzki organizm. Wszyscy w otoczeniu zdrowieją, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
Pozwolił, by pałka jeszcze raz uderzyła w gong, po czym ją odłożył. Siłą rozpędu gong nadal rozbrzmiewał…, jego wibracje stopniowo wyciszały się… Potem nastąpiła cisza, którą wszyscy kontemplowali, jakby nikt nie chciał być tym, kto ją przerwie. Stary mnich z uśmiechem patrzył, jak grupki turystów w milczeniu rozchodziły się do swoich autokarów.
Autor: Ewa Damentka
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty świeciły ciepłym blaskiem, który koił oczy i serca patrzących na nią istot. Korzystali z jej dobrodziejstw ludzie i czarodzieje. Także wróżki, elfy, krasnoludki i wszelkie stworzenia pragnące pomagać innym i opiekujące się światem. Księga podpowiadała, jak łagodzić spory, jak budować przyjaźnie, jak radzić sobie z wrogami Światła. Podpowiada do dziś. Jest bezcenna i zjawia się zawsze tam, gdzie jest potrzebna i wtedy, gdy jest potrzebna.
Autor: Babcia Jaga
Chłopiec przyklęknął przed przerażonym dzieckiem. Złapał je za ramiona, przytrzymał i patrząc mu prosto w oczy, powiedział: „To nie przez ciebie. Pamiętaj, to nie twoja wina, chciałeś pomóc koledze w dobrej wierze. Spokojnie”. Przerażenie na twarzy malca zaczęło maleć. Zastąpiła je ulga.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Okruszek chleba leżał pomiędzy innymi okruszkami. Uniknął losu całej kanapki i nie wylądował w żołądku kobiety, która przed chwilą zjadła śniadanie. Jednak nie cieszył się długo wolnością, bo razem z pozostałymi okruszkami został wysypany na parapet. Wnet zjawiły się ptaki i stał się śniadaniem pewnego wróbelka.
Autor: Ewa Damentka
Chłopiec przyklęknął przed przerażonym dzieckiem. Złapał je za ramiona, przytrzymał i patrząc mu prosto w oczy, powiedział: „To nie przez ciebie. Pamiętaj, to nie twoja wina”. Dziecko drżało, aparat fotograficzny wysuwał mu się z rąk, a ono przerażone patrzyło na dwa samochody, które się przed chwilą zderzyły.
Chłopiec wyraźnie zły poparzył na gderliwego sąsiada, ale siłą woli zignorował go i skupił się swoim młodszym braciszku. Złapał aparat fotograficzny i stanowczo powtórzył: „To nie twoja wina”. Dziecko dalej stało nieruchomo, więc chłopiec przytulił go i miękkim głosem powiedział: „Nie jesteś winny temu, że samochody się zderzyły. To, że robiłeś zdjęcia, nie ma nic wspólnego z ich zderzeniem. Nasz sąsiad się myli. Chodź do domu. Tata i dziadek na pewno powiedzą ci o samo. To nie twoja wina”.
Ruszył do domu, zerkając na rozzłoszczonego sąsiada, który wycharczał: „Ty…, ty…”. Chłopiec wepchnął braciszka do domu i odwrócił się do sąsiada, pytając grzecznie: „Może chce pan porozmawiać z moim dziadkiem? Zaraz poproszę, żeby wyszedł do pana”. Sąsiad niewyraźnie coś odburknął i poszedł swoją drogą, a chłopiec wszedł do domu, żeby zaopiekować się przestraszonym braciszkiem.
Autor: Ewa Damentka
Czytelnik z pewnym ociąganiem i widoczną niechęcią zamknął książkę. Nadal trzymał ją w ręku, gdy zobaczył, że wstaje dzień. Wkrótce słońce zalało całe pomieszczenie, a czytelnik umył się, przebrał, zjadł śniadanie i poszedł do pracy, cały czas mając przed oczami świat książki i bohaterów, o których czytał. Z pewnym żalem zobaczył, że z każdym krokiem te obrazy blakły i pojawiały się nowe – związane z pracą i obowiązkami. Jednak wiedział, że tak trzeba. Był przygotowany, zwarty i skupiony, gdy przekraczał drzwi biura. Wieczorem, w domu, znowu powróci do zaczarowanego świata czytanej właśnie książki.
Autor: Ewa Damentka
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła. Zobaczyła mnóstwo atrakcyjnych dziewczyn. Każda z nich miała strój niepodobny do innych. Nie każda miała sukienkę. Niektóre nosiły szorty – krótkie i dłuższe, z różną kolorystyką, wzorami i fasonami. Klub ten istniał w świecie alternatywnym, do którego klucz miał tylko ten, któremu los przysporzył możliwość dostania się tam.
Autor: AMK
Chłopiec przyklęknął przed przerażonym dzieckiem. Złapał je za ramiona, przytrzymał i patrząc mu prosto w oczy, powiedział: „To nie przez ciebie. Pamiętaj, to nie twoja wina. Gdy pada śnieg, to jest zimno. Należy wtedy zamknąć domu okna i drzwi. Inaczej będzie zimno, a przez otwarte okno może napadać do środka. Zima jest dobra na zewnątrz, ale nie w domu”.
Autor: Adam