ćwiczenia literackie
Czerwony samochód widać było z daleka. Dzielnie pokonywał kolejne kilometry i widać było, że ma jeszcze dużo rezerwy. Bardzo cieszyło to jego kierowcę, który zamierzał swoim czerwonym samochodzikiem zwiedzić pół świata, a może i ciut więcej.., bo jeśli tylko samochód wytrzyma, to nawet cały świat.
Autor: Ewa Damentka
Morze traw sięgało aż po horyzont. Pod wpływem wiatru delikatnie falowało. Gdy padał deszcz, olbrzymie ilości kropel wody były potrzebne, by zwilżyć łany traw. Duża powierzchnia traw odbierała ciepło słoneczne, by wytworzyć parę wodną. Wszystko, co żywe potrzebuje wody.
dla Krzysztofa napisał Adam
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo nie lubił niezapowiedzianych gości. A tymczasem za dziewczynką w czerwonym kapturku szedł chłopiec z psem na smyczy, staruszka z laską i dwójka dorosłych z plecakami. Pies widocznie go wyczuł, bo nastroszył sierść i zawarczał. Mężczyzna powiedział do niego uspokajającym głosem: „Spokojnie Rex, spuścimy cię ze smyczy, jak dojdziemy do domku babci. Na razie nie możemy pozwolić, żebyś straszył zwierzynę leśną. Wilk aż się zatrząsł ze złości, słysząc, że został uznany za płochliwą „zwierzynę leśną”, i patrząc spode łba na wilczura Rexa, pomyślał, że z chęcią by go wytarmosił.
Autor: Ewa Damentka
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła zaskoczona obrazem, który zobaczyła w środku. Wszystkie panie znajdujące się w klubie były elegancko ubrane i w szpilkach. Trzymały prosto plecy i zgrabnie się poruszały.
Młoda kobieta ubrana była na sportowo i w butach na płaskim obcasie. Żyła „szybko” i wygodniej było jej chodzić w trampkach lub balerinkach.
Popatrzyła przez chwilę i wyszła z klubu z myślą – „Jak będę wyglądać w szpilkach?”. Wiedziała, że za tym nastąpi zmiana ubioru, a potem zmiana sposobu myślenia i zachowania. Weszła do najbliższego sklepu obuwniczego. Trafiła na swój rozmiar obuwia. Kupiła czerwone szpilki i wyszła w nich ze sklepu. Na początku nie musiała nic zmieniać w ubiorze. Do granatowych dżinsów czerwone szpilki pięknie pasowały. Szła w nich z gracją, powoli – jakby czas zwolnił – tak jak poruszają się księżniczki.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce sprawiają, że miasto staje się dużą metropolią. Szczyci się ogromną, wielomilionową liczbą mieszkańców, z których coraz więcej wyprowadza się na miejskie przedmieścia lub do małych miejscowości okalających duże miasto.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Czerwony samochód widać było z daleka. Dzielnie pokonywał kolejne kilometry i kolejne zakręty górskiej serpentyny. Z daleka wyglądało to, tak jakby tańczył. Ludzie w dolinie cieszyli się na jego widok, bo to znaczyło, że zima się kończy i górskie drogi znowu zaczęły być przejezdne.
Autor: Ewa Damentka
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce górowały nad doliną. Wydawało się, że sięgały chmur. Wieczorami paliły się na nich czerwone lampki ostrzegające lecących nisko pilotów. Gdy widzieli czerwone światełka – zdarzało się, że nadlatywali nad miasto, żeby z góry przyglądać się jego ulicom i nocnemu życiu jego mieszkańców. Miasto wydawało się wtedy wielkim mrowiskiem, z kłębiącym się tłumem ludzi, którzy niezależnie od później pory, przemierzali ulice w sobie tylko znanym celu.
Autor: Ewa Damentka
Święta Nigdy uśmiechnęła się na widok przechodzącej obok niej pary. Kiedyś nie do pomyślenia byłoby, żeby zwierzęta swobodnie spacerowały ulicami jej miasta. Widok dwóch misiów koala była przekomiczny i wzruszający jednocześnie. Trochę zdziwiła się, gdy za nimi zobaczyła dwa kangury, a potem dwa lamparty. Przystanęła i zdziwiona przyglądała się kolejnym parom zwierząt, które mijały ją i zgodnie szły w kierunku portu – słonie, wielbłądy, hipopotamy, konie, krowy, zające, myszy, szczury, mrówki, żuczki, psy, koty, żyrafy i wiele, wiele innych zwierząt.
„O, jesteś!!! Wreszcie cię znalazłam” – usłyszała głos swojej przyjaciółki świętej Zawsze, która złapała ją za rękę i pociągnęła za sobą, mówiąc – „My też musimy iść. Trwa właśnie rekonstrukcja historycznego wydarzenia. Chcę się przekonać, czy rzeczywiście wszystkie zwierzęta zmieszczą się w nowej »Arce Noego«”.
Autor: Ewa Damentka
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do środka. Usiadła przy wolnym stoliku. Zamówiła kawę i powoli ją pijąc, przyglądała się księżniczkom. W ich zachowaniach zobaczyła własne. Dotąd zdarzało się, że miała coś zrobić, a potem postępowała zupełnie inaczej, niż planowała. Długo nie mogła siebie zrozumieć, lecz dziś, obserwując uważnie inne księżniczki, dotarło do niej, że gdy kierują nami emocje, których się wstydzimy lub wypieramy, to one nieświadomie kierują ludzkim działaniem. Zrozumiawszy to, wyszła z klubu i postanowiła, że odtąd zawsze będzie świadoma swoich emocji.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Miasto widoczne było z daleka. Jego wieżowce w środku miały przeważnie pustą przestrzeń – najczęściej kwadrat – tzw. okna dla smoków. Mieszkańcy miasta wierzyli, że niewidzialne smoki opiekują się nimi. Ponieważ wieżowce sięgały bardzo wysoko, zadbali, żeby smoki nie musiały omijać wieżowców, tylko mogły przelatywać przez nie. Nie wiadomo, czy smoki rzeczywiście z tego korzystały. Jednak mieszkańcy miasta wierzyli, że tak jest – i to było najważniejsze. Ich wierzenia wpływały na architekturę i codzienne życie.
Autor: Kokoryczka